Antik “hobitlerin” kuvvetli hayatta kalma uğraşı

Antropoloji dünyası, Endonezya’nın Flores Adası’nda 2003 yılında keşfedilen ve minyon yapıları sebebiyle “hobit” lakabıyla anılan Homo floresiensis’in hayatına dair yeni gerçeklerle karşı karşıya. Smithsonian İnsan Kökenleri Programı ve milletlerarası uzmanlardan oluşan bir takım, bu cinsin sandığımız kadar gelişmiş bir avcı-toplayıcı olmayabileceğini ortaya koyuyor.

Haberi okuduğunuz için teşekkürler, bizi takip etmeyi unutmayın!

Yeni bilgiler, bu küçük insanların büyük avların peşinde koşmak yerine, yırtıcı hayvanların bıraktığı artıklarla beslenen leşçiler olduğunu işaret ediyor. Science Advances mecmuasında yayımlanan çalışmada, soyu tükenmiş küçük fil çeşidi Stegodon florensis insularis‘e ilişkin fosiller mercek altına alındı. Araştırmacılar, Homo floresiensis bireylerinin beslenmek için Komodo ejderlerinin avlanmasını beklediğini keşfetti. Antik hobitlerin, yırtıcı ejderlerin Stegodon avlarından geriye kalan kafa, boyun ve ayak üzere az etli kısımları tükettiği anlaşılıyor. Ejderlerin diş izleri kemiklerin en etli bölgelerinde yoğunlaşırken, insansılara ilişkin alet izlerinin yalnızca uç bölgelerde bulunması bu hipotezi destekliyor.

Ateşin gerçek sahibi

Araştırmanın öteki değerli ayağında, mağaradaki ateş kullanımına dair ispatlar yine değerlendirildi. Liang Bua mağarasındaki 10 binin üzerinde yapıtı inceleyen uzmanlar, bölgedeki ateş izlerinin sanılanın bilakis Homo floresiensis’e ilişkin olmadığını kanıtladı. Mağaradaki yangın kalıntıları, hobitlerin yok oluşundan binlerce yıl sonra bölgeye yerleşen çağdaş insanlara, yani Homo sapiens‘e ilişkin. Bu durum, “sevimli” antik atalarımızın aslında ateşin efendisi olmadığını, epeyce kolay ve çetin bir hayatta kalma uğraşıyla ömrünü sürdürdüğünü kanıtlıyor.