İnsanlar Arasındaki İnce İpuçları: Hoşlanıp Hoşlanmadığını Nasıl Tespit Edebilirsiniz?

Bir buluşmada karşınızdaki kişinin sizden hoşlanıp hoşlanmadığını anlamak her zaman kolay değil. McMaster Üniversitesi araştırmacılarının yaptığı bir çalışma ise insanların farkında olmadan verdiği oldukça küçük bir ipucuna işaret ediyor: Vücutlarının hareket ederken birbirine ne kadar uyum sağladığı…

Haberi okuduğunuz için teşekkürler, bizi takip etmeyi unutmayın!

İnsanlar konuşurken, birlikte bir iş yaparken veya müzik çalarken hareketleri zaman zaman senkronize hale gelebiliyor. McMaster Üniversitesi LIVELab ekibi de başlangıçta tam olarak bu “kişiler arası senkronizasyon” üzerinde çalışıyordu. Araştırmacılar, insanların basit bir görevi yerine getirirken vücut hareketlerinin nasıl uyumlandığını ölçebilen bir yöntem geliştirmişti.

Ekip 2018’de aynı yöntemi bu kez romantik etkileşimleri incelemek için kullandı. Amaç, iki kişinin beden hareketlerine bakarak birbirlerine ilgi duyup duymadıklarına dair bir işaret yakalanıp yakalanamayacağını görmekti.

Dört dakikalık buluşmalar hareket sensörleriyle izlendi

Araştırmaya katılan kişiler hızlı buluşma etkinliklerinde dört dakikalık görüşmelere alındı. Katılımcıların hareketlerini takip etmek için vücutlarına hareket yakalama işaretçileri yerleştirildi; görüşmeler aynı zamanda kızılötesi kameralarla kaydedildi. Her buluşmanın ardından katılımcılara çeşitli sorular yöneltildi. Uzun süreli bir ilişki arayıp aramadıkları ve karşılarındaki kişiyle ikinci kez görüşmek isteyip istemedikleri bunlar arasındaydı.

Araştırmacılar sonuçları değerlendirirken fiziksel çekiciliğin etkisini de hesaba kattı. Böylece bir kişinin yalnızca çok çekici bulunması nedeniyle sonuçları belirgin biçimde değiştirmesinin önüne geçilmeye çalışıldı.

İncelenen temel ölçütlerden biri “yönlü beden salınımı eşleşmesi” oldu. Basitçe ifade etmek gerekirse ekip, bir kişinin vücut hareketlerinin diğer kişinin sonraki hareketlerini ne kadar iyi öngördüğüne baktı.

Sonuçta beden hareketleri arasındaki bu bağlantının, kısa süreli ilişkiden çok uzun vadeli romantik ilgiyle ilişkili olduğu görüldü. Bir katılımcının hareketleri karşısındaki kişinin hareketleriyle daha güçlü biçimde bağlantılı olduğunda, o kişinin uzun süreli ilişki isteği de daha yüksek çıktı. Üstelik fiziksel çekicilik hesaba katıldıktan sonra da bu ilişki korundu.

Senkron hareket iletişimin kalitesiyle bağlantılı olabilir

Araştırmacılara göre beden hareketlerinin bu biçimde eşleşmesi, iki kişi arasındaki iletişimin niteliği hakkında ipucu verebilir. Bunun altında da kişilik özellikleri arasındaki uyum bulunabileceği düşünülüyor.

Ekip daha önce müzik grupları üzerinde yaptığı çalışmalarda da benzer bir sonuçla karşılaşmıştı. Müzisyenlerin beden hareketleri arasındaki senkronizasyon, grup içindeki iletişim ve ortaya çıkan performansın kalitesiyle bağlantılı bulunmuştu.

Romantik ilişkiler üzerine yapılan deneyde dikkat çeken nokta ise beden hareketlerindeki uyumun kısa süreli ilişki isteğini öngörmemesiydi. Bağlantı yalnızca uzun vadeli ilişki ilgisinde belirginleşti.

Çalan müzik de küçük bir fark yarattı

Araştırmacılar yalnızca beden hareketlerini incelemekle kalmadı. Farklı müzik türlerinin insanların daha uyumlu hareket etmesine ve birbirlerine karşı daha fazla ilgi duymasına katkıda bulunup bulunmadığını da test etti.

Hızlı buluşma etkinliklerinin yarısında Pink Floyd’un “Comfortably Numb” parçasının da bulunduğu daha sakin, düşük ritimli müzikler çalındı. Diğer yarıda ise Beyonce’nin “Nasty Girl“, Stevie Wonder’ın “Superstition” ve LaBelle’in “Lady Marmalade” yorumunun dahil olduğu daha güçlü ritimli parçalar tercih edildi. Fark büyük değildi ancak ölçülebilir bir değişim ortaya çıktı. Düşük ritimli müzik dinleyenlerin yüzde 45’i karşılarındaki kişiyle yeniden buluşmak istedi. Daha hareketli müziklerin çaldığı etkinliklerde bu oran yüzde 50’ye yükseldi.

Araştırmacılara göre bu sonuç tek başına güçlü bir etken sayılmasa da birlikte hareket etmeyi teşvik eden müzik, insanlar arasındaki bağlantı hissini ve ikinci buluşma isteğini bir miktar artırabilir.

Çalışma, Social Cognitive and Affective Neuroscience dergisinde yayımlandı.