Uzaylılar nerede? Yıllardır yanlış sinyalleri mi arıyoruz?

Gökyüzüne baktığımızda hissettiğimiz derin boşluk, aslında cihanda yalnız olduğumuzun bir delili olmayabilir. On yıllardır dünya dışı uygarlıklardan tek bir manalı sinyal bekleyen insanoğlu, tahminen de okyanustaki devasa dalgaların sesinde bir fısıltıyı duymaya çalışıyor. Yeni geliştirilen bir araştırma, uzaydaki kozmik gürültünün ve yıldızların yarattığı hava kaidelerinin, yabancı medeniyetlerin gönderdiği teknolojik sinyalleri tanınmaz hale getirdiğini ortaya koydu.

Haberi okuduğunuz için teşekkürler, bizi takip etmeyi unutmayın!

Fizikçi Enrico Fermi‘nin 1950’li yıllarda sorduğu ünlü “Herkes nerede?” sorusu, bugün hala bilim dünyasının en büyük gizemlerinden biri. The Astrophysical Journal mecmuasında yayımlanan yeni çalışma, bu paradoksa yeni bir soluk getiriyor. Yıldızların etraflarında yarattığı yoğun plazma bulutları ve yüklü parçacık fırtınaları, uzaklardan gelen teknolojik sinyalleri genişleterek onları tespit edilemez kılıyor. Bu durum, sinyalin gücünün çok geniş bir frekans aralığına dağılmasına sebep oluyor. Hasılı, biz keskin bir “düdük sesi” ararken cihan bize çoktan bozulmuş bir “gürültü yığını” gönderiyor olabilir.

Yanlış frekanslarda mı arıyoruz?

Astronomlar bugüne kadar dünya dışı ömrü bulmak için “dar bantlı” radyo sinyallerine odaklanıyordu. Bu sinyaller, yalnızca birkaç hertzlik alana sıkışmış net bir yapı taşıdığı için doğal gök cisimlerinin ürettiği karmaşadan kolayca ayırt edilebiliyor. SETI Enstitüsü araştırmacıları ise durumu farklı bir perspektifle ele aldı. Geçmişte Mars’a gönderilen uzay araçlarının bilgilerini tahlil eden grup, bu araçların sinyallerinin uzaydaki fırtınalar sebebiyle nasıl biçim değiştirdiğini modelledi.

Samanyolu’ndaki yıldızların birçoklarını oluşturan M cüce yıldızları üzerindeki bu modellemeler, sinyallerin gezegenler arası ortamda önemli biçimde bulanıklaştığını kanıtlıyor. Bu hesaplamalar sonucunda uzmanlar, artık mevcut arama metotlarımızın kainatın gerçek fizikî kurallarıyla uyumsuz olabileceğini düşünüyor. Gelecek jenerasyon teleskoplar, bu sinyal genişlemesini hesaba katarak arama kriterlerini güncellediğinde, tahminen de yıllardır aradığımız o birinci fısıltıyı nihayet yakalayabiliriz.